کارت اعتباری

کارت اعتباری

Credit Card

اصطلاح «کارت اعتباری» که قسمی از کارت های پرداخت یا به تعبیر دیگر کارت های بانکی است، در مقابل اصطلاح «کارت بدهی» استعمال می شود، و به آن دسته از کارت های بانکی اشارت دارد که علاوه بر نقش و کارویژۀ ابزار پرداخت بودن، نقش و کارویژۀ استقراضی (أخذ اعتبار و تسهیلات) را نیز با خود دارند؛ بدین معنا که صادرکنندۀ کارت اعتباری گذشته از اینکه به وسیلۀ این کارت ها خدمات پرداخت به دارندۀ کارت ارائه می دهد، تسهیلات (اعتباری) را نیز در اختیار دارنده قرار می دهد تا دارندۀ کارت از این طریق بتواند اینک کالایی را خریداری یا خدماتی را دریافت دارد، ولی مبلغ آن را در سررسید مقرر آینده به صادرکنندۀ کارت بازپرداخت کند. در ایران، برای پیاده سازی این مقصود مشروع، از عقد تسهیلات مرابحه بهره گرفته شده است، و کارت اعتباری در قالب کارت اعتباری مرابحه به عنوان یکی از محصولات تأمین مالی اسلامی در شبکۀ بانکی در اختیار متقاضیان نهاده می شود.

کارت بانکی بدهی

کارت بانکی بدهی

Debit Card

کارت های بانکی بر پایۀ اینکه آیا منابع آن توسط دارندۀ کارت تأمین شده یا از طریق تسهیلات اعطائی صادرکنندۀ کارت، بر دو نوع شامل «کارت بدهی» و «کارت اعتباری» تقسیم می شوند. در آغاز باید دانست، اکثر کارت های بانکی که در دست مردم ایران است از نوع «کارت بانکی بدهی» است، و نه «کارت بانکی اعتباری». در این قسم کارت بانکی (در مقابل کارت اعتباری)، دارندۀ کارت از قبل موجودی لازم را به شکل سپرده نزد بانک صادرکنندۀ کارت سپرده گذاری کرده است. بنابراین، در کارت بدهی، بانک تسهیلات (اعتبار) در اختیار دارندۀ کارت قرار نداده است. کارت بانکی بدهی به مثابۀ ابزار پرداخت عمل می نماید، تا از طریق آن دارندۀ کارت حسب مورد به برداشت از حساب، انتقال وجه به حساب دیگر یا پرداخت قیمت کالاها و خدمات مبادرت نماید؛ حال آنکه برعکس کارت بدهی، کارت اعتباری علاوه بر اینکه دارای نقش و کارویژۀ «ابزار پرداخت» است، دارای نقش و کارویژۀ «استقراض/أخذ تسهیلات» نیز می باشد.

تقسیم بندی های بیمه

تقسیم بندی های بیمه

Classes of Insurance

«بیمه های جبرانی» در برابر «بیمه های غیرجبرانی» که برخی آن را «بیمه های غرامتی» در برابر «بیمه های غیرغرامتی» اصطلاح داده اند، کلان ترین تقسیمی است که از قراردادهای بیمه می توان به دست داد. این تقسیم هرچند مفاد این دو قسم قراردادهای بیمه، و تفاوت آن دو را به خوبی باز می نمایاند، امّا تنها تقسیم و نام گذاری ای نیست که از این دو قسم قراردادهای بیمه وجود داشته باشد. تقسیم ها و نام های دیگری برای این دو قسم اصلی از قراردادهای بیمۀ بازرگانی نیز برگزیده شده است که جز در شیوۀ نامگذاری، در محتوا و مفاد این تقسیم تفاوتی ایجاد نمی کنند، و هر یک بر صفت و ویژگی خاصی از این دو قسم قراردادهای بیمه انگشت تأکید می نهند.

ادامه نوشته

فروش مستقیم بیمه

فروش مستقیم بیمه

Direct Selling of Insurance

هرچند عقد بیمه یک عقد مستقلی است، و نباید برای انعقاد این قرارداد از کلمۀ «فروش» (بیع) که خود یک عقد معین دیگری است، بهره برد؛ امّا، غلط مصطلح «فروش بیمه» در زبان پارسی با گرته برداری از زبان بیگانه آنقدر رواج گرفته است که در عین دادن این هشدار، ما نیز ناگزیر به استعمال آنیم. به هر روی، عرضه و انعقاد قرارداد بیمه علی الاصول از طریق بازاریابی واسطه های بیمه (دلالان بیمه، واسطه های بیمه) به انجام می رسد؛ لیکن این طریق یافتن مشتری و انعقاد قرارداد با بیمه گذاران مانع از آن نیست که مؤوسسات بیمه خود نتوانند به طور مستقیم با متقاضیان بیمه و بیمه گذاران به انشای عقد بیمه مبادرت ورزند. آن هنگام که مؤوسسۀ بیمه بدون دخالت واسطۀ بیمه، و به طور مستقیم دست به انعقاد قرارداد با بیمه گذار می زند، به این شکل از یافتن مشتری و انعقاد قرارداد بیمه با او اصطلاحاً «فروش مستقیم بیمه» اطلاق می شود. اصطلاح «فروش مستقیم بیمه» را نباید با اصطلاح تخصصی دیگری که در حقوق و عمل بیمه تحت عنوان «بیمۀ مستقیم» مطرح است، خلط کرد و آن دو را اشتباه گرفت.

خودی و غیرخودی

خودی و غیرخودی

«... تقسیم اتباع یک کشور به «خودی» و «بیگانه» ناموجّه ترین تقسیمی است که بتوان کرد. افراد در عرصۀ کار مشارکت برای کشور شناخته می شوند که چه اندازه دلسوز یا زیان آور هستند، و این تشخیص را جامعه می دهد، که ناباب ها را به کنار می زند. هیچ مقامی نمی تواند این حق را به خود بدهد که «با صلاحیّت» و «بی صلاحیّت» را در پهنۀ یک ملّت، به نفع خود دستچین کند...». زنده یاد دکتر محمدعلی اسلامی ندوشن، سخن ها را بشنویم، شرکت سهامی انتشار، چاپ ششم، 1370 هجری شمسی، ص 246.

آزمایش شایستگی یک نظام

آزمایش شایستگی یک نظام

«... آزمایش شایستگی یک مکتب، یک مرام، و یک نظام به آن می شود که چه کارگزارانی را در دامن خود می پرورد، و قابلیّتش در القاء ارزش های اخلاقی به اتباع کشورش، تا چه حدّ است. وقتی از هر دو جهت شکست بخورد - چنانکه شواهد متعدد گواه آن است - دیگر قبول محرومیّت در ادامۀ آن چه معنایی می تواند داشت؟ و چون نگاه به عقب بر می گردد، فوج تحسّر و روزهای تلف شده است ...». زنده یاد دکتر محمدعلی اسلامی نُدوشن، سخن ها را بشنویم، شرکت سهامی انتشار، چاپ ششم، 1370 هجری شمسی، ص 245.