جایگاه واقعی «را»ی مفعول
جایگاه واقعی «را»ی مفعول
«یکی از غلطهای رایج در نوشته های امروزی و بویژه مطبوعات، ناآگاهی از جایگاه واقعی «را»ی مفعول است، معمولاً در چنین مواردی، این نشانه از جای واقعی خود دور شده، متممهای دیگر جزء مفعول قرار می گیرد. به این نمونه ها بنگریم: 43) «نخستین رمان شارلوت برونته به نام پروفسور را نخست همۀ ناشران رد کردند». چنان که می دانیم «رد کردند» فعل متعدی جمله است و آنچه رد [کرده] شده نخستین رمان شارلوت برونته است. نشانۀ مفعول باید درست در کنار مفعول واقع شود اما در این جمله پس از بدل مفعول واقع شده. 44) «ما این مقاومت در برابر نو و جدید و چسبیدن با شدت و حدت به کهن و قدیمی را ملاحظه می کنیم». (100) آنچه ملاحظه [کرده] می شود «این مقاومت» و «چسبیدن» است و مفعولهای جمله. «با شدت و حدت» عبارت قیدی است و هرگز مضافٌ إلیه و صفت قرار نمی گیرد. نشانۀ مفعول درست پیش از فعل آمده و در نتیجه، «کهن و قدیمی» هم مفعول است و هم متمم فعل، یعنی دو نقش دستوری متفاوت دارد». جواد اسحاقیان، زبان ترجمه یا زبان یأجوج و مأجوج، فصلنامۀ مترجم، شماره های 21-22، بهار و تابستان 1375 هجری شمسی، صص 78-79.