در دستورالعمل جدید اعتبار اسنادی ریالی-داخلی مصوّب 1394/9/17 شورای پول و اعتبار که جایگزین و ناسخ دستورالعمل سابق این شورا با همین نام مصوّب 1391/9/7 می باشد، از یک سوی حسب مادۀ 50 «گشایش اعتبار اسنادی قابل معامله مجاز نمی باشد»، و از سوی دیگر فصل هفتم این دستورالعمل مشتمل بر مواد 35 لغایت 43 به موضوع «تنزیل» اختصاص داده شده است. مطالعه این مواد، تنها یک نمونه از ناشی گری ها و عدم تخصص و اشراف نویسندگان این دستورالعمل بر هنجارها و قواعد جهانی حاکم بر حقوق اعتبارات اسنادی را فرا روی دیدگان متخصصان قرار می دهد. ممنوعیت صدور اعتبار اسنادی قابل معامله مطابق مادۀ 50 این دستورالعمل از یک سوی، و أحکامی که از سوی دیگر طیّ مواد 35 تا 43 در خصوص جواز تنزیل اعتبار اسنادی مدت دار و قالب معاملاتی این تنزیل مقرر شده، نشان می دهد که نویسندگان این دستورالعمل نه تنها از مفهوم «اعتبار اسنادی قابل معامله» آگاه نیستند، تفاوت های ظریفی که بین دو قسم مختلف اعتبار اسنادی مؤجل، یعنی اعتبار اسنادی قبولی (Acceptance Letter of Credit) و اعتبار اسنادی پرداخت وعده دار (Deferred Payment Letter of Credit) وجود دارد، نیز بر آنها ناشناخته است. گذشته از این، دستورالعمل مزبور و نیز دستورالعمل اجرایی عقد خرید دین که مطابق مادۀ 43 دستورالعمل جدید اعتبار اسنادی ریالی-داخلی به عنوان منبع مکملی برای بیان أحکام تنزیل اعتبار معرفی شده، از آن حیث که برای پاره ای از مهمترین مسائل حقوقی تنزیل اعتبار اسنادی، پاسخی نداده اند، ناقص می نمایند. با توجه به این مقدمه، در نوشتار حاضر در پی آنیم ضمن معرفی أقسام روش های تنزیل اعتبار اسنادی، به این سؤال نیز پاسخ گوییم که آیا «تنزیل اعتبار اسنادی» (Discounting of the Credit) همان «معامله کردن اعتبار اسنادی» (Negotiation of the Credit) می باشد؟