1. بازار بیمه امروزه در تمام کشورهایی که بازار بیمۀ آنها به بلوغ رسیده است، در عداد بارزترین بازارهای تحت نظارت (Regulated Market) شمرده می شود. یکی از ویژگی های مشترک بازارهای تحت نظارت در این صفت نهفته است که ورود و اشتغال به فعالیت در این گونه بازارها مستلزم أخذ مجوّز فعالیت از مرجع ناظر بازار است. در همین راستا، در ایران مادۀ 38 قانون تأسیس بیمۀ مرکزی ایران و بیمه گری مصوّب سال 1350 مقرر می کند: «برای انجام عملیات بیمه در تمام رشته ها یا رشته ای معین باید قبلاً طبق مقررات این فصل از بیمۀ مرکزی ایران پروانه تحصیل گردد ...». همچنین، مادۀ 66 از همین قانون اشعار می دارد: «عرضۀ بیمه جز بوسیلۀ اشخاص زیر ممنوع است: 1. مؤوسسات بیمه 2. نمایندگان بیمه 3. دلالان رسمی بیمه». این فرض گرچه دور از ذهن است، امّا متصوّر است که شخصی بدون داشتن پروانه اشتغال به فعالیت بیمه ای مبادرت به انعقاد قرارداد بیمه نماید، یا دارندۀ پروانه اشتغال به فعالیت بیمه ای خارج از رشته یا رشته هایی که مجوّز فعالیت در آن (آنها) بدو داده شده، مبادرت به انعقاد قرارداد بیمه نماید. در ادبیات حقوقی خارجی به چنین قرارداد بیمه ای اصطلاحاً «بیمه بدون داشتن مجوّز فعالیت» (Unlicensed Insurance) گفته شده است. اشتغال به فعالیت در بازارهای تحت نظارت، من جمله بازارهای بیمه، بدون داشتن مجوّز فعالیت یا با داشتن مجوّز فعالیت ولیکن انجام کار خارج از مجوّز اعطاء شده، گذشته از آنکه در صورت وجود نصّ مجازهای انتظامی یا کیفری را به دنبال خواهد داشت، این سؤال را نیز مطرح می کند که وضع حقوقی قرارداد بیمۀ این چنینی از حیث صحت، بطلان، یا عدم نفوذ یا عدم قابلیت استناد چگونه خواهد بود. این سؤالی است که در نوشتار حاضر در صدد پاسخ بدان می باشیم.