دورۀ انتظار

دورۀ انتظار

Waiting Period

از نظر نقطۀ شروع آثار قرارداد سه حالت متصوّر است: جریان آثار عقد از زمان انعقاد آن، جریان آثار عقد از تاریخی مقدم بر تاریخ انعقاد قرارداد، و جریان آثار عقد از تاریخی مؤخر بر تاریخ انعقاد قرارداد. از میان این سه حالت، حالت نخست مطابق قاعده در عقود است، و دو حالت دیگر مخالف قاعده، و نتیحتاً نیازمند درج شرط خاص آن در قرارداد. شرط دورۀ انتظار در قرارداد بیمه به شرطی اطلاق می شود که حسب آن تاریخ شروع پوشش بیمه ای در تاریخ معینی پس از تاریخ انعقاد قرارداد آغاز می شود. شرط دورۀ انتظار علاوه بر اینکه حاوی این مفاد است که خطرات و حوادث مشخصی در فاصلۀ بین تاریخ عقد تا تاریخ آیندۀ شروع پوشش بیمه فاقد تأمین بیمه ای حسب آن قرارداد می باشند، ممکن است بنا به تصریح در مفاد شرط این حق را به بیمه گر نیز دهد که اگر حادثۀ تحت پوشش بیمه ظرف دورۀ انتظار مقرر رخ دهد، بیمه گر حق دارد از مبلغ پوشش بیمه ای بکاهد. باری، در برخی نظام های حقوقی جهت حمایت از بیمه گذاران، در قانون مدت حداکثری برای تعیین «دورۀ انتظار» در قرارداد بیمه مقرر شده است، به طوری که درج شرط دورۀ انتظار زائد از مدت حداکثر مقرر در قانون، نسبت به مدت زائد، باطل و کأن لم یکن است.

بیمۀ حادثه و بیماری اعتبار

بیمۀ حادثه و بیماری اعتبار

Credit Accident & Health Insurance

بانک در مقام دادن تسهیلات و وام یا به تعبیر دیگر دادن «اعتبار»، از نظر مدیریت خطر اعتباری از جمله با این خطرات مواجه است که تسهیلات گیرنده یا وام گیرنده قبل از بازپرداخت کل مبلغ تسهیلات یا وام فوت نماید، یا در مدت بازپرداخت دچار حادثه منجر به جراحت و مصدومیت یا مبتلا به مرض گردد، و در نتیجۀ این وقایع وصول مطالبات بانک از بابت تسهیلات یا وام متعذر یا دست کم متعسر گردد. لذا، در صنعت بیمه برای مدیریت این قسم خطرات اعتباری، دو نوع بیمه نامه های زندگی طراحی شده که یکی «بیمۀ عمر اعتبار» و دو دیگر، «بیمۀ حادثه و بیماری اعتبار» است. در بیمۀ اخیرالذکر، بیمه گر با صدور بیمه نامۀ حادثه و بیماری اعتبار، در ازای حق بیمه، در برابر ذینفع بیمه نامه (تسهیلات دهنده یا وام دهنده) متعهد می شود چنانچه در اثر وقوع حادثۀ منجر به مصدومیت تسهیلات گیرنده یا وام گیرنده، یا در اثر ابتلای او به بیماری ای، وصول مطالبات بانک بابت آن تسهیلات یا وام متعذر یا متعسر گردید، بیمه گر مبلغ مقرر در بیمه نامه را به بانک به عنوان ذینفع بیمه نامه بپردازد.

مقایسۀ عقد ضمان و قرارداد بیمۀ اعتبار

مقایسۀ عقد ضمان و قرارداد بیمۀ اعتبار

Suretyship v. Credit Insurance

با وجود شباهت هایی که میان «عقد ضمان» و «قرارداد بیمۀ اعتبار» عمدتاً از حیث کارکرد وجود دارد، اما تفاوت هایی بیشتر از حیث ساختار نیز بین آنها دیده می شود. در حالی که عقد ضمان قاعدتاً نخست با توافق بین مدیون و ضامن پیشنهادی، بین ضامن معرفی شدۀ بدهکار و طلبکار منعقد می شود، در بیمۀ اعتبار قاعدتاً این طلبکار است که خود مستقلاً به انعقاد قرارداد بیمۀ اعتبار با بیمه گر دست می یازد، و مدیون در ساختار تشکیل این قرارداد نقش و جایگاهی ندارد. به تعبیر دیگر، در مورد ضمان، این مدیون است که ضامنی دست و پا می کند، و اگر فرد مورد مراجعه بابت ضمان اجرتی خواست، آن را أدا می کند، حال آنکه در بیمۀ اعتبار، این داین است که بیمه نامۀ اعتبار أخذ می کند، و حق بیمۀ مربوط بدان را می پردازد.

ادامه نوشته

شرکت با ضمانت محدود

شرکت با ضمانت محدود

Company Limited by Guarantee

«شرکت با مسؤولیت محدود» نامی است که گوش حقوقدانان پارسی زبان به خوبی با آن آشنا است. شرکت با مسؤولیت محدود که مخلوق طبع حقوقدانان آلمانی است، از آن نظام حقوقی به حقوق فرانسه راه یافت، و از آنجا به نظام حقوق موضوعۀ ایران رسید؛ و اینک أحکام آن طیّ مواد 104 لغایت 115 قانون تجارت ایران مصوّب 1311 هجری خورشیدی مندرج است. امّا، نوعی دیگر از شرکت واجد شخصیت حقوقی و در عداد شرکت های تجاری (بلحاظ شکل و نه لزوماً موضوع فعالیت) نیز وجود دارد که از آن در نظم حقوق موضوعۀ ایران نام و نشانی نیست، و أحکامی برای آن وضع نشده است، و آن «شرکت با ضمانت محدود» است.

ادامه نوشته