اختیاری بودن تعهد بیمه گذار به پرداخت حق بیمه در قراردادهای بیمۀ عمر

قراردادهای بیمۀ عمر چه از نوع قرارداد بیمۀ عمر کامل باشد چه قرارداد بیمۀ عمر برای مدّت معین، قراردادهایی طولانی مدت هستند. سؤالی که در خصوص تعهد بیمه گذار قرارداد بیمۀ عمر مبنی بر پرداخت حق بیمه مطرح می شود، این است که آیا بیمه گر حق دارد از طریق قضایی الزام بیمه گذار قراردادهای بیمۀ عمر را به پرداخت حق بیمه از دادگاه بخواهد؟ با توجه به طولانی بودن مدت قراردادهای بیمۀ عمر، بیمه گذار این قرارداد ممکن است پس از گذشت چند سال از پرداخت حق بیمه، به علل و اسباب گوناگونی، دیگر نیازی به ادامۀ این قرارداد و پرداخت حق بیمه برای خود نبیند. باید دانست که هر چند قرارداد بیمۀ عمر نیز موجد تعهد بیمه گذار این قرارداد به پرداخت حق بیمه است، ولیکن این تعهد، «تعهدی اختیاری» است؛ به این معنا که چنانچه بیمه گذار به اختیار و طوعاً حق بیمه را نپردازد، متقابلاً حقی مبنی بر الزام بیمه گذار به پرداخت حق بیمه برای بیمه گر ایجاد نمی شود، و بیمه گر نمی تواند دعوایی به خواستۀ مطالبۀ حق بیمه علیه بیمه گذار در دادگاه طرح نماید. البته، این گفته بدان معنا نیست که عدم تأدیۀ حق بیمه در قراردادهای بیمۀ عمر، فاقد آثار و تبعات حقوقی است و حقوق و ضمانت اجراهایی را به نفع بیمه گر ایجاد نمی کند، بلکه هر چه باشد، حق الزام به پرداخت حق بیمه حزو این حقوق و ضمانت اجراها نمی باشد. آثار و تبعات حقوقی عدم تأدیۀ حق بیمه در قراردادهای بیمۀ عمر موضوع دیگری است که در جای خود باید مطالعه شود.