ارکان قرارداد

Essentialia Negotii

حداقل اجزای مشکلّۀ قرارداد که وجود آنها برای صحت و نفوذ قرارداد لازم است، ارکان آن قرارداد نام دارد. طرفین یک عقد معین باید بر ارکان آن قرارداد تراضی کنند. ولی در مورد عقود غیرمعین، به نظر می رسد که دامنۀ تراضی باید فراتر از ارکان قرارداد باشد تا خطرات رویدادهای محتمل به کمک شروط قرارداد بین طرف های قرارداد تخصیص یابد؛ چرا که در عقود بی نام قانون یا حتی عرف ممکن است موجود نباشد تا از طریق قواعد تکمیلی بخش های غیراساسی قرارداد که در تراضی مسکوت مانده است، تکمیل گردد. از باب مثال، در عقد بیع به عنوان یکی از نمونه های شناخته شدۀ عقود معین، متبایعین باید بر مبیع و ثمن تراضی کنند، و دیگر بخش های غیراساسی مسکوت مانده در تراضی به کمک قواعد تکمیلی یا به کمک عرف تکمیل خواهد شد؛ مثلاً اینکه مبیع در چه زمان یا در چه مکانی باید تسلیم گردد، چنانچه در عقد مسکوت مانده باشد، به کمک قواعد تکمیلی قانون به پاسخ خواهد رسید. باید دانست در قراردادهای مصرف کننده، و نیز در قراردادهای بیمه، صرف بیان ارکان قرارداد کفایت نمی کند، و عرضه کننده باید حتی آن مفادی را که رکن قرارداد محسوب نمی شود، در سند قرارداد درج نماید، و الا عدم ذکر آن ضمانت اجرا به دنبال خواهد داشت.