بند منوط به قرارداد                                                    Subject to Contract Clause

در قراردادهای تجاری عمده و کلان که انعقاد آنها مسبوق به انجام مذاکرات طویل المده و پیچیده است، روش رایج و غالب آن است که در جریان انجام مذاکرات اسناد گوناگونی به امضای مذاکره کنندگان می رسد؛ اسنادی که معمولاً با اسامی «اراده نامه»، «رئوس توافق»، و «یادداشت تفاهم» از آنها یاد می شود. در تصویر سنتی ای که از تشکیل قرارداد در ذهن حقوقدانان نقش بسته است، اسناد فوق به دشواری قابل طبقه بندی در یکی از مفاهیم و مقوله های شناخته شده می باشند: «اراده نامه» یا سایر اسنادی که مشابه آن اند ولی اسم متفاوتی بر خود دارند، «ایجاب» نیستند، «قبول» نیستند، و متن قرارداد نهایی نیز نمی باشند. این اسناد، اسناد مذاکرات مقدماتی با نقشی گنگ و نامعلوم اند. آثار حقوقی این اسناد را یکبار و برای تمام موارد نمی توان ارزیابی کرد؛ عمدتاً بدین علت که محتوا و نقش این اسناد از موردی به مورد دیگر به نحو شایان توجهی متفاوت است. امّا، آنچه در همۀ این اسناد مذاکرات مقدماتی مشترک است، این است که اسناد مزبور حاوی بندی با عبارت زیر اند که به طور معمول به عنوان آخرین بند سند دیده می شوند: «این سند اراده نامه بوده و نسبت به طرفین تعهدآور نیست. ناتوانی در حصول تراضی، هیچ یک از طرف ها را در معرض مسؤولیت در قبال طرف مقابل قرار نخواهد داد». بند فوق را که به طور معمول در اسناد مذاکرات مقدماتی دیده می شود، اصطلاحاً «بند منوط به قرارداد» عنوان داده اند؛ بندی که مانع می شود در صورت عدم انعقاد قرارداد نهایی، به سبب مذاکرات مقدماتی تعهدی متوجه طرف های این سند گردد.