تأثیر حکومتگران فاسد
تأثیر حکومتگران فاسد
«... و احسان پادشاه آنست که بفسق و فجور و فساد زندگانی نکند تا رعیّت بر فساد عادت ننمایند و بفرزندان ایشان طمع فساد روا ندارد و خاندانها را بدنامی ندهد تا در عهد او اهل فساد قوّت نگیرند و کار امر معروف و نهی منکر مختل نشود و بازار اهل دین و علم و صلاح کسادی نیابد و بازار اهل طرب و مسخرگی رواج نگیرد و عوانان [عوان: ظالم و غارتگر] و مردمان فرمایه و بی اصل و غمّاز و نمّام و غاشم [غاشم: ستمکار] و محتال در حضرت پادشاه در کار نشوند و ظلم و فساد را در نظر پادشاه در کسوت مصلحت آرایش ندهند و باغراض فاسدۀ خویش که ما دوستدار و مشفق بر احوال پادشاهیم و توفیر [توفیر: افزودن و زیاد کردن] دیوان و خزانه آوریم خود را جلوه ندهند ...». شیخ نجم الدین رازی، مرصاد العباد، چاپ مطبعۀ مجلس، تیرماه 1312 هجری شمسی، صص 249-250.
+ نوشته شده در جمعه هشتم مهر ۱۴۰۱ ساعت 9:45 توسط دکتر ماشاءاله بناء نیاسری
|